Bron
Vandaag is blue monday aka de meest depressieve dag in het jaar. Zelf geloof ik er niet zo in maar vraag me af wat jullie vinden!

In 2009 ben ik voor het eerst naar New York geweest. Mijn eerste indruk was overweldigend, wat is het groot en druk dacht ik. We waren daar met de kerstdagen en ondanks de kou waren de straten zwart van mensen. In dat zelfde periode waren we ook naar Chicago en San Fransisco geweest en ik weet nog dat ik die twee steden toch iets leuker vond. In New York voelde ik me zo klein, ik had het gevoel dat ik in het niets viel. Dat ik zoek zou raken en dat niemand mij zou vinden. Een aparte belevenis was dat, er was zoveel spanning opgebouwd rondom New York dat ik de werkelijkheid en mijn gedachten door elkaar haalde. Mijn zus daarentegen was in een klap verliefd. Ze moest en zou een keertje teruggaan en afgelopen zomer heeft ze haar droom kunnen verwezenlijken. Ze is een dikke maand alleen naar NYC gegaan om rond te zwerven, toerist te spelen en vooral veel rondlopen. En om tussendoor ook nog een fotografie-cursus te volgen. Ze heeft een super tijd gehad en verlangt nog steeds naar meer. In die tijd ben ik ook even langs geweest, ik kon het niet laten. Het was ook voor mij een mooi moment om alleen op reis te gaan en New York op een heel andere manier te ontdekken. Ik heb een eigen studio geboekt en ben 10 dagen op pad gegaan. New York heb ik zo anders ervaren vergeleken met de eerste keer. Deze keer had ik juist het gevoel dat ik de hele wereld aan kon. New York is home to all. Je zal je nooit anders voelen, je roeit mee, en je kan jezelf zijn. New York is speciaal, ik kan het moeilijk uitleggen maar ik hoor steeds meer mensen die dat zelfde gevoel hebben. Eind mei ga ik weer en ik kan niet wachten. Eigenlijk wil ik jullie mening vragen, zijn jullie er al geweest en hebben jullie hetzelfde gevoel? Is New York home to all? and more importantly, why?

Het is alweer langer dan een jaar dat ik geschreven heb. Eigenlijk heb ik er geen behoefte aan gehad en wat borstkanker betreft heb ik (gelukkig) geen nieuws. Het is inmiddels 4 jaar na mijn diagnose. Het zit niet meer 24/7 in mijn hoofd, waar ik heel bang voor was, maar zo af en toe, misschien een paar keer per week komt het weer langs in mijn gedachten maar ik kan het vrij snel weer loslaten. Ik heb de afgelopen jaar heel veel gedaan, veel vrijwilligerswerk voor Pink Ribbon, veel op vakantie geweest, maar helaas zit ik nog steeds op mijn oud en vertrouwd werkplek waar ik al inmiddels 10 jaar!!!!! zit, en haal nog steeds behalve een mooie inkomen, niet veel uit. Waarom het zo moeilijk is om hier weg te gaan weet ik niet, nou ik weet het wel, ik heb namelijk geen flauw idee wat ik zou willen doen. Dan zit je daar met twee rechtenmasters…. Misschien is rechten helemaal niet mijn ding, goed….maar wat is wel mijn ding? Depri word ik van vele facebookvriendjes die het allemaal zo goed weten en zo hun toekomst uitgestippeld hebben. Mensen die echt weten wat ze leuk vinden, mensen die blijven leren en ontwikkelen. Mazzelaars! Het is niet alsof ik helemaal niets heb gedaan, af en toe stuur ik een sollicitatiebriefje de deur uit, bezoek ik weer eens een carrierebeurs maar op de een of andere manier krijg ik daar geen inspiratie van. Dan heb ik het weer gehad en besef dat ik eigenlijk wel goed zit op dit moment. Dan begint de cirkel opnieuw. Zo’n levens coach zou dan gelijk roepen dat ik niet uit mijn comfort-zone durf uit te komen, dat ik de roer om moet gooien en gewoon dingen moet uitproberen maar dat durf ik niet, terwijl ik ook weet dat angst geen drempel mag zijn in mijn beslissingen. Maar dat is het wel. Soms denk ik dat ik me aanstel en dat ik het wel goed heb, dat kan. In ieder geval weet ik dat ik mijn eigen geluk creeer zodat ik zelf mag bepalen wanneer ik gelukkig ben. Nu bijvoorbeeld?

Het is weer erg lang geleden sinds ik geblogd heb maar kon het vandaag echt niet laten om even wat van me te laten horen. Ik moest vanochtend weer ‘een dagje uit’ naar het ziekenhuis, ik kwam daar rond tien uur aan en kon om 12:30 het pand weer verlaten. Eerst bloedprikken en daarna uitslag bij de arts. Bloedprikken ging in een keer goed (vorige week was het weer ellende dus..) helemaal happy was ik. Daarna HeEL lang wachten op de arts maar de bloeduitslagen hebben mijn dag weer goedgemaakt. Mijn bloedwaardes waren namelijk een paar maanden geleden niet helemaal goed dus dat moest weer in de gaten gehouden worden. Stress, stress, stress maar goed ben nu wat rustiger.

By the way: Huis is eindelijk echt klaar, twee vakanties geboekt, Pink Ribbon Awards 2009, bezoek uit Australie, eindelijke een soort van scriptie onderwerp…..hak op de tak HeEEEErlijk

Kanker kent geen grenzen, borstkanker discrimineert niet. Jong, oud, mooi, lelijk, dik, dun, rijk, arm, het kan ons allemaal overkomen.
Sylvie hou vol! Ik denk aan je.

Het gaat de laatste tijd weer wat minder goed met me. Dit heeft te maken met veel verschillenden factoren; 1) mijn studie, die voor veel afleiding zorgde, heb ik inmiddels afgerond. Ik moet nog mijn scriptie schrijven maar dat heeft in principe geen haast. 2) De verhuizing heb ik achter de rug, alles staat er… dus met de IKEA en de woonmarkten ben ik ook klaar. 3) Heb veel ditjes en datjes qua pijntje hier en pijntje daar, de artsen kunnen mij helaas niet voldoende geruststellen dus ik blijf piekeren. 4) Sites zoals facebook en hyves hebben de laatste tijd een zeer negatieve invloed op mijn stemming. Als ik het leven van anderen zo bekijk dan lijkt het alsof iedereen precies weet wat ie wil/daarvoor gaat en happily ever after doorgaat. Het is alsof ik dan hen leven met de mijne ga vergelijken….. om depri van te worden. Het stomme is dat ik dondersgoed weet dat iedereen zijn eigen moeilijkheden/tegenslagen heeft. Het gaat om hoe je daar mee omgaat. 5) en tot slot de vele forums over ziektes enz. doen me ook niet veel goeds. Ik vind het lastig om niet te lezen, het is een soort buitenaardse kracht die mij er naar toe trekt en vast bindt.

Een dal, mijn dal
Gelukkig weet ik zelf hoe ik hier uit moet klimmen, de vraag is Wanneer?

Gisteren heb ik mijn laatste referaat gehouden voor mijn studie, over drie weken mijn laatste! tentamen en daarna slechts een scriptie verwijdert van een tweede master titel!!!! Wat gaat de tijd snel. Ik heb het de afgelopen maanden erg druk gehad vandaar dat mijn laatste blog ook van twee en een half maanden geleden is. Ik ben in de tussentijd verhuisd, tenminste mijn spullen zijn allemaal in Voorburg maar ik zit al een paar weken bij mijn ouders. Alles wat mis kon gaan is ook mis gegaan- tegels die tot drie keer toe verkeerd geleverd zijn, tegelszetters die opeens geen zin hadden (economische recessie? hebben ze nooit van gehoord hoor- ze hebben zat werk), laminaat die beschadigd was, gordijnen die te kort waren en ga zo maar door. Maar goed nu is het bijna af allemaal en ik ga vanavond voor het eerst daar slapen.
Ik moet zeggen dat ik Scheveningen nog niet heel erg mis of zo, niet zoals ik had verwacht dus dat is wel positief.
Verder gaat het wel goed met mij en mijn gezondheid, ik heb een paar weken geleden een knobbel in mijn nek gevoeld dus het was weer even spannend maar na een echo was ik redelijk gerustgesteld. In mijn omgeving heb ik wel vervelende en vooral verdrietige nieuws alom, mijn oedeemtherapeute die opeens alvleesklierkanker heeft en een lotgenoot die na een paar jaren schoon te zijn toch uitzaaiing blijkt te hebben terwijl ze net een paar maanden geleden bevallen is. Niet leuk allemaal, maar ze zijn beide super sterk en positief dus ik weet zeker dat het goed zal komen.

Voor de rest ga ik voorlopig de laatste loodjes tegemoet en na 11 juni mag de zomer wel beginnen!

Even snel een update voor de belangstellenden:
Tweede MRI heeft geen kwaadaardigheid getoond. YIPEE!!!! Maar goed ik heb wel vocht? in mijn ruggenmerg, in ieder geval iets wat daar niet hoort dus moet elke zes maanden een MRI laten maken zodat we ‘t in de gaten kunnen houden. Tevens gaan we de uitslag naar een andere arts opsturen…wellcht krijgen we dan wat meer zekerheid.

Iets heel anders; heb zojuist met pijn in mijn hart mijn huur opgezegd per 1 mei 2009. Het gaat nu echt snel. Keuken is bijna klaar en over 10 dagen komen ze met de badkamer en WC! Spannende tijden dus…..

Nog ongeveer 45 zonsondergangen!!! Ik zal ze HEEL ERG missen!

Ik zit te wachten in het ziekenhuis. Ik krijg een soort rugwervel punctie. Een Iraanse man haalt me op en ik word in een kamer, op een onderzoekstafel gewezen. Hij wil mij een prik toedienen maar als het spuitje gevuld is drukt hij het leeg. Als ik vraag waarom hij dat doet dan krijg is als antwoord dat er allemaal harde stukjes erin zaten…en dat het het niet gelukt is. Ik vraag me af of hij dit in zijn eentje wel kan. Hij gaat weg en een paar tellen later komt hij terug met ongeveer tien man. Er komen onder andere verpleegkundigen en artsen, ook zie ik twee collectanten. Hij vraagt me of het zo wel genoeg is.
Een vrouwelijke arts probeert op de pc mijn MRI te vinden zodat ze precies kan nagaan om welke wervel het gaat. Ze kan de afwijking niet vinden. Ik ben opgelucht, het is niets……
Totdat ik hoor ‘hoe had ik dit over het hoofd kunnen zien’.
Ohhhh………………………. zoveel emoties in zo kort tijd. Ik kan het niet meer aan. Er komt een grote kaart tevoorschijn op een wit scherm. Met een pc muis klikt de arts op en paar landen. ‘Daar moet het uitslag naartoe’. Ik ben bang……….
Het zal wel heel erg zijn als het naar andere landen opgestuurd moet worden.
Iedereen behalve de arts verlaat de kamer. Ze gaan toch prikken. Ik lig (op mijn buik) op een heel laag bed en de arts gaat achter me zitten. Ik vraag of ik iemand bij me mag hebben om me aan vast te houden. Ik hoor ‘nee’. Ik zie de blote voet van de arts naast me en ik grijp het stevig vast. De naald gaat er in, ik voel eerst heel veel pijn, pijn, pijn en opeens is het weg, mijn armen en benen voelen slap en langzamerhand heb ik geen gevoel meer……………..

En opeens schrik ik WAKKER………… Phewwwwwwww het was maar een droom. Het is al voorbij.
Althans het is voorlopig voorbij want vrijdag weten we het pas. Het kan ook zomaar het begin zijn.

Ik hou van reizen en probeer zo vaak mogelijk op reis te gaan. (zolang het financieel mogelijk is natuurlijk….) Een land die mij op de een of ander manier nooit had aangetrokken was de VS- zonder reden. Ik had er gewoon geen behoefte aan om daarheen te gaan; tot dat mijn broertje vorig jaar juli besloot om zes maanden naar San Fransisco te gaan om daar een paar vakken te volgen voor zijn Rechtenstudie. We hadden nu een goed reden en hebben besloten om te gaan.
Zo gezegd zo gedaan, we zijn op 22 december vertrokken naar Chicago waar het -18C graden was. Het was onwijs koud en we hebben heel veel sneeuw gehad. Het was echt prachtig! Ik had in Chicago met een vriendin van vroeger afgesproken die ik 15 jaar niet gezien had!!! Het was heel erg leuk om haar weer te zien en voelde binnen no time als vanouds. Van Chicago zijn we naar New York gevlogen. Daar hebben we kerst en O&N gevierd met mijn zus, broertje en aanhang. En heel veel geshopt natuurlijk!!!!
Na een week zijn we naar San Fransisco vertrokken waar we veel hebben gedaan (o.a. nachtje naar vegas) en gezien. San Fransisco was zonder twijfel het mooiste stad. Ik was meteen verliefd en had bij terugkomst in NL echt heimwee
Op de laatste dag hebben we fietsen gehuurd en zijn over de golden gate bridge naar de overkant gegaan. Het was een prachtige dag met een strakke blauwe lucht en een lekker warme zon. Het voelde zo bevrijdend, de wind tegen mijn wangen en de warmte van de zon op mijn rug, de mooiste uitzichten en vooral de innerlijke rust. Ik heb er echt van genoten!